13 / 7 / 1379 چهارشنبه درس شمارهء ( 237 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در اين جلسه ، بحث گذشته را در مورد حكم استبراء زن حامل ادامه مىدهيم و سپس وارد اين مسأله مىشويم كه آيا زناى زن موجب حرمت او بر شوهر مىشود يا نه و آيا طلاق اين زن واجب مىگردد يا نه . * * * الف ) ادامه بحث گذشته متن عروة : « لا بأس به تزويج المرأة الزانيه غير ذات البعل للزانى و غيره و الاحوط الأولى ان يكون بعد استبراء رحمها بحيَة من مائه او ماء غيره ان لم تكن حاملًا . و اما الحامل فلا حاجة فيها الى الاستبراء بل يجوز تزويجها و وطئها بلا فصل . نعم الاحوط ترك تزويج المشهورة بالزنا الّا بعد ظهور توبتها بل الاحوط ذلك بالنسبة الى الزانى بها و احوط من ذلك ترك تزويج الزانيه مطلقاً الّا بعد توبتها و يظهر ذلك بدعائها الى الفجور فان ابت ظهر توبتها » . در اينجا چند نكته هست : اين روش را در روايات تعليم داده‌اند كه براى فهميدن اينكه آيا زانيه توبه كرده يا توبه نكرده ، شخص به او پيشنهاد فجور بدهد كه اگر پذيرفت نشانه اين است كه توبه نكرده و اگر امتناع كرد اين كاشف از توبه است . « 1 » - / در مورد استبراء با حيض ( استبراء رحمها بحيضية ) در مورد غير حامل يادآورى مىشود كه حيض اماريت دارد بر عدم انعقاد نطفه و عرف زنها هم حتى در اين زمان ، حيض را علامت مىگيرند بر عدم حمل . البته بعضى امكان جمع حيض و حمل را كلًا منكر شده‌اند ولى از بعضى روايات استفاده مىشود كه نادراً اتفاق

--> ( 1 ) البته تائب بودن يا نبودن مرد زانى ، بحث ديگرى است كه اين روايات متعرض آن نشده‌اند .